wiara, nadzieja i siła sprawcza...

No właśnie. Zamknęłam poprzedniego bloga, pożegnałam się z madmargot, ale to nie znaczy, że nie będę pisać. Czasem trzeba coś podsumować, zamknąć by mogły się otworzyć nowe drzwi. Tak mi powiedział T. a ja uczę, podkreślam uczę się słuchać. Na naukę nigdy nie jest za próżno, na wyciąganie wniosków tym bardziej. Oby były właściwe. Obym umiała je wyciągnąć i zastosować.
Może w sumie na początek małe wyjaśnienie...
Dlaczego tak. A dlatego, że w moim życiu zaszły zmiany, ja się zmieniłam, zmieniam właściwie, bo to proces i choćbym ze wszystkich sił chciała żeby nastąpiło to szybko, muszę czekać i przepracować to wszystko w sobie.
Pstrykanie palcami nic tu nie pomoże, nerwowe ruchy prowadzą do katastrof i porażek, tylko czas ...muszę czekać...cierpliwe czekać...czekanie nie oznacza nic nie robienia, czekanie to dla mnie czas na działanie, przemyślenie wszystkiego i praca nad sobą. Wiem, że nie mam go dużo, bo nie jestem już nastolatką, bo może zdarzyć się zapowiadany koniec świata i unicestwi mnie w pół myśli i w pół gestu, bo mogę umrzeć na zawał co wydaje się całkiem prawdo podobne. Nie stać mnie też na jego stratę z zupełnie innych powodów, ale o tym jeszcze napiszę.
No wiec wracamy do naszych baranów. Początkowo myślałam o tym by zamknąć definitywnie tego bloga i stworzyć coś zupełnie nowego, zupełnie w innej rzeczywistości ale przecież od przeszłości nie można uciec i chyba nie ma takiej potrzeby. Ona nas buduje i stwarza i tylko od nas samych zależy jak ją wykorzystamy, czy wyciągniemy wnioski na przyszłość, czy będziemy pochopnie i beztrosko popełniać takie same błędy. Ja właśnie ostatnio taki błąd popełniłam i będąc właśnie beztroską i pochopną w słowach zraniłam bardzo bliską mi osobę. I dlatego też postanowiłam dzisiaj tę notkę tu umieścić. Właśnie tu i teraz. Bo to co robimy nie pozostaje bez śladu, bo nie uciekniemy przed tym, bo wpływamy swoimi czynami i słowami na życie innych i przez to należy się im szacunek. Ale to zupełnie inna sprawa i sama muszę się z nią uporać i stawić czoło konsekwencją swoich czynów i słów.
Nie odrzucam wiec przeszłości, spróbuje, podkreślam spróbuje po prostu pójść inną ścieżką. Być może trudniejszą, ale już byłam na łatwej i do niczego dobrego mnie ona nie doprowadziła. To jest mój wniosek, moje przemyślenia, moja zmiana. Zmieniłam się też fizycznie i nie chodzi tu o wagę, kolor włosów, choć jestem teraz prawie blondynką ale o to, że nigdy wcześniej w życiu się tyle beztrosko nie śmiałam i robią mi się zmarszczki od tego śmiechu :). Nigdy nie byłam taka swobodna, nigdy nie robiłam rzeczy, które zrobiłam przez te ostatnie tygodnie. I to już zawsze będzie we mnie i to już na zawsze pozostawiło we mnie ślad. To moja zmiana, bo miałam szczęście spotkać na swoje drodze kogoś kto mi to podarował, umożliwił, pokazał, że może być inaczej...

Dlaczego wiara ? Bo wierzę...
Dlaczego nadzieja ? Bo ją mam...
A siła sprawcza  ?
Jest wokół nas i w każdym z nas. Wystarczy ją dostrzec.Tylko zawsze jakoś ludzie za daleko patrzą, nie dostrzegają tego co przed nimi. Ale przecież najważniejsze jest niewidzialne dla oczu, oczy są ślepe trzeba szukać sercem...Więc czemu się dziwię ? Bo miłość, bo to przecież ona jest tą siła sprawczą, bo miłość...to ta trudna droga...Wymaga od nas cierpliwości, zrozumienia i akceptacji. Pokory.

chciałam napisać to mądrzej, inaczej,cały czas nosiłam właściwe słowa w głowie, ważyłam je, dobierałam...ale wyszło właśnie tak, zwyczajnie...prosto...

ścieżka, którą chcę pójść nie jest łatwa ale to moja ścieżka, moja zmiana, dzięki Tobie T, ale moja...

ps. pożegnałam madmargot, zagości tu weselsza dziewczyna, ja nie twierdzę, że nie obejdzie się czasem bez histerii i poleją się też łzy i będziemy rozdzierać szaty ale :), to też ja tylko z innej już perspektywy...

oj ale to trudne, ale kto powiedział, że będzie łatwo ;)

Faust w pracowni :
" Ciekawe pytania zostają bez odpowiedzi-
Bezowocne cierpienie, niezasłużony sukces...
Teologia niezmiennie mówi o lepszych czasach, które nadejdą,
Nauka odkrywa sztuczne członki i prawdziwy dynamit,
Alchemia przy ogromnych kosztach zmienia ołów w ołów,
Sztuka wzrusza samolubnymi boginiami i otyłymi boginiami,
Zaś Prawo odwołuje się do praw, które zatwierdzają jego prawnicy,
Logika natomiast powiada, że wszystko zależy od tego, jak co się rozumie...
Więc muszę żyć i umrzeć w dziełach Arystotelesa ? "

- Czym jest życie -
Faust chodził między zwałami pergaminów-
Jeśli nie powolniejszą formą samobójstwa ?

Pierwszorzędny mówca
Znalazł w sobie słuchacza pierwsza klasa.
- To rzeczywiście zaszczyt -
Zaszczekał pies,- Mógłbym tak tu warować
Słuchając cię przez całą wieczność,
To znaczy cały dzień.

- Sądziłem, że dało ci to więcej,
Niż gdybyś tylko patrzył- powiedział Faust,
Głaszcząc go.

- Skoro mówimy o samobójstwie,
Mógłbym może na coś się przydać- zauważył pies,
Głaszcząc Fausta.

głodny duch, pomęidzy światami...czyli moje życie bez antydepresantów...

http://www.youtube.com/watch?v=QKLAaCas68g&feature=related


Zamykam tego bloga, znikam, żegnam...
Faktycznie, idąc za tym co mi ktoś bardzo ważny dla  mnie powiedział, pisałam tu same głupoty...postanowiłam, że Go będę słuchać, obiecałam Mu to, to przemyślana decyzja...

Blog powisi tu jeszcze przez jakiś czas i sup do kosza, bez żalu...
Bardzo wam wszystkim dziękuje, że byliście blisko, że czytaliście, och dzięki za wszystko :)

nie będzie już madmargot, będzie dziewczyna z tej piosenki


bez ps, osoby, które mnie choć trochę znają wiedzą co chciałabym powiedzieć, ale ja za dużo gadam więc nie powiem już nic

koniec i cisza

:)(:

dla t.

napiszę cię
nie słowami, ciszą
napiszę cię
po wewnętrznej stronie uda
palcami, delikatnie
magiczne znaki zaklinam
napiszę cię
jak tatuaż, na zawsze
kocham i nienawidzę
językiem jak pieczęcią
zalakuje w mroku, wilgotnym
po wewnętrznej stronie uda
zbliżam się powoli
czujesz mój oddech
na skórze
kropelką potu słoną jak łza
spadnę w odchłań
wysiłkiem z rozkoszy
między palcaami zaplatam
czas, cierpliwie
czujesz mój oddech
po wewnętrznej stronie uda
napiszę cię w ciszy, w mroku
dwa słowa, to wystarczy
cała moja przysięga
kocham i pragnę
nienawidzę czasem

przeczytaj...
mnie całą, kość po kości
litera po literze, mieszki włosowe
jak znaki zapytania
wykrzykniki paznokci
ostre i krzykliwe
rubinową czerwienią
skóra jak karteczki białe
gładkie, aksamitne
poraniłeś mi plecy
byłam tylko kalką
odbiłeś mi wewnątrz
do utraty siebie
zamknięte oczy
zatrzaśniete usta
puste dłonie
bez pióra
wysączyłeś atrament mojej krwi
do dna zapomnienia
oddycham twoimi słowami
w ciszy
duszę się ich brakiem

napiszę cię
słowami nie ciszą
po tamtej stronie czasu
po wewnetrznej stronie uda
kocham i nenawidzę
pragnę czasem
w mroku
ciebie
nie ma
już

nikt nie powinien odmawiać Prezesowi...

Wczoraj miałam czarowny dzień, dziwne bo nawet mi nie drgnęła powieka, nawet się nie wkurwiłam, nawet cień wątpliwości  nie pojawił się w moim sercu. Chyba po prostu osiągnęłam już pewien pułap zobojętnienia na pewne rzeczy, na życie, na siebie, na uczucia po prostu. Mam tego wszystkiego serdeczne dość, mam na to jak mówią w kręgach, hmmm młodzieżowych wyjebane.

Zaczęło się zgoła niewinnie, porannym płaczem małej Lu...
-Mamin głowa boli, oczka bolą, mamin ja nie chcę iść do szkoły, nie myśl mamin że udaję, źle się czuję i kropka.
No to kurwa ładnie, myślę sobie, ale chuj, dziadki są na górze i chętnie przyjmą moja latorośl pod swoje skrzydła a ja powlokę się zarabiać na lekarstwa. I tak też zrobiłam. W pracy bez ekscytacji, niby, 8 razy zmieniałam pampersa, ze dwa razy któreś z dzieciaków puściło na mnie pawia, raz zostałam ugryziona, kopnięta na przerwie przez przypadek, szarpałam się z psychicznie chorym wyrostkiem też tylko raz i całe szczęście tym razem nie oberwałam krzesłem. Wiec w sumie dzień zaliczam do udanych. Czarownie...

Wróciłam do domu, w tak zwanym miedzy czasie. Cóż za super określenie, między czas. Ciekawe gdzie on się znajduję? Czasem chciałbym utonąć w takim między czasie i o niczym nie myśleć, marzenia, cóż nie spełniają się, wiec w tym oto cudownym czasie pomiędzy robotą w robocie a robotą w domu, wypstrykałam się z góry forsy, płacąc za wodę, prąd i kupując małej Lu buty.
Wróciłam do domu leciutka jak piórko, radosna, niepewna swojej przyszłości do pierwszego marca, ale co mi tam , lajf.
Siedzę, jem z dzieckiem obiad, dzwoni Prezes, że już jedzie, no ok, dziecko jest jego w połowie wiec zapraszam serdecznie :-). Poza tym miał zabrać Lu do dentysty, wiec zabrał. Dwoni po godzinie i radosnym głosem oznajmia mi, że potrzebny ortodonta, mówię, że ok jak trzeba to trzeba...spoko. Lecz najlepsze zachował na koniec, z uśmiechem, który czuje namacalnie tak, że aż wibruje mi w uszach stwierdza, że pani dentystka podejrzewa, że mała ma świnkę, i że natychmiast trzeba jechać z nią do lekarza.
Uwierzcie nawet nie drgnęła mi powieka, nie uszło ze mnie powietrze, pomyślałam tylko, że żegnam się z moją morską wyprawą, że ja nie mogę mieć marzeń i że one komu jak komu to mnie się raczej nie spełniają. Ze spokojem godnym opanowania skazańca przed egzekucją wyguglałam sobie tę nieszczęsną świnkę i już wiedziałam, że dziecko jej nie ma.
Prezesie pomyślałam po co się tak cieszysz i tak pojadę, i tak dziecko jest zdrowe, nie straszne mi Twoje straszenie i Twoja z tego powodu nieskrywana radość. Już nie, nigdy więcej nie...
Przyjechał przejęty, do bulu zadowolony rzucił mi w aucie
- I co to chyba zostajecie w domu , chyba nie weźmiesz Małej teraz nigdzie?!
Pomyślałam sobie no tak przecież Prezesowi się nie odmawia bo po prostu nie i uśmiechnęłam się do swoich myśli. Nie skomentowałam jego radosnej uwagi i pojechaliśmy leczyć nie istniejącą świnkę. Cóż dziecko jest przeziębione to fakt, ale żadnej zwierzęcej choroby nie ma.
Prezes był wyraźnie zawiedziony. Rzuciłam mu tylko patrząc prosto w oczy, że etap wpadania w panikę to ja mam już za sobą. Poparzył na mnie jadowitym wzrokiem  i powiedział
- No tak widzę, a jak tam rachunki za gaz ?
- Cóż mój drogi...
 Odpowiedziałam  ze spokojem
- W tym miesiącu tylko 450 zł. Jestem mega oszczędna.
Popatrzył na mnie z niesmakiem i rozczarowaniem, bo pewnie myślał, że mnie na czymś tragicznym przyłapie, że będę mu płakała w rękaw, że powiem
 -Uratuj mnie bo nie mam forsy...
Powiedziałam jednak, spokojnie
- Mój drogi żyję bardzo oszczędnie i wydaję moje pieniądze z należytym szacunkiem.
Prezes spojrzał na mnie wzrokiem ciskającym pioruny z burzowego nieba i wysyczał
- Tak, musiałem Cię zostawić, żebyś stała się oszczędna i rozsądna.
O męska megalomanio, o zakochanie w sobie... O tak to jest męskie myślenie...Faceci sądzą chyba, że to oni sterują całym światem, mówią i dzieje się, myślą i się stwarza...
Bosze, Prezesie ty myślisz, że to dlatego, że mnie zostawiłeś ja jestem oszczędna, jakie to typowe i niskie...
Nic bardziej mylnego, jestem taka bo chcę, bo mam marzenie, bo taka jestem nie dlatego, że Ty chcesz, Ty Prezes. Nie stworzyłeś mnie znowu, nie pozwolę Ci na to już nigdy. Już nigdy nikomu na to nie pozwolę...

Ktoś mi ostatnio powiedział, nie spodziewaj się, że będę się tobą interesował, zajmował...
O nie nie spodziewam się, o nie...
Nigdy ...
Jestem niezależna, sama o sobie decyduje, nie chcę by ktoś wychowywał mnie czy moje dziecko, robił mi zakupy, płacił rachunki, mówił  co mam mówić, co i do kogo czuć i czy o tym wypada powiedzieć...
Kiedy będę chciała odejść odejdę nawet jeśli to będzie oznaczało śmierć...
Kiedy będę starą kobietą, opłacę sobie miejsce w domu opieki i nikt nigdy nie będzie się czuł zobowiązany trzymać mnie za rękę, robić mi herbatę w nocy czy zmieniać pieluchy...
Kiedy zachoruję pójdę do hospicjum i żadna siła mnie mnie powstrzyma...

brak uczuć procentuje brakiem uczuć, do siebie zwłaszcza...

Ramiona, które będą mnie przytulać pozostaną wolne i to nie dlatego, że nie kocham ale właśnie dlatego, że ta miłość jest we mnie...
nie chcę nikogo wiązać...
ograniczać...
posiadać...
mieć...
chcę kogoś kochać i by ten ktoś kochał mnie...
no może lubił, przynajmniej...
chcę podróżować...
pisać...
żyć...
tak razem ale nie zaborczo...
nie chcę śniadań do łóżka bo nic rano nie jadam...
kawy też mi nie musi robić bo lubię taką po swojemu...
chcę by mnie przytulił, raz, jakbym była tą jedyna na świecie...
by ze mną rozmawiał o wszystkim co nas, nie tylko jego interesuje...
by mnie uważnie słuchał tak jak ja słuchałabym jego...
by mnie szanował tak jak ja szanowałabym jego...
chcę by potrzymał mnie czasem za rękę, na spacerze...
by kochał się ze mną i całował moje skronie...
chcę by patrząc mi w oczy wiedział co myślę i ja nie musiałabym nic mówić...
chcę milczeć przy nim i popłakać się ze śmiechu...

oj kurwa mać, nie chcę złotej klatki...

tak, cóż...
brak uczuć, procentuje brakiem uczuć właśnie...
miałam chyba gorszy dzień...
i w taki gorszy dzień chciałbym móc zadzwonić do niego i powiedzieć
- Przyjedz do mnie i mnie przytul...
nie chciałabym się też nigdy już tego bać...
zawsze się bałam, że to nie wypada, że kogoś sobą obarczam, że jestem nad bagażem, ciężarem...

dziś takie piękne słońce, przespałam prawie cały dzień jak wróciłam z pracy...
ten przedsmak wiosny mnie otumanił...
padło mi na mózg i chyba dlatego to piszę :-)

pieprzona ze mnie egocentryczka...
ale, 15 lat robiłam nawet siku pod czyjeś dyktando więc czasem mam prawo chcieć czegoś dla siebie...
może nie ?
nie wiem ?
brak uczuć procentuje ich brakiem właśnie...
zwłaszcza do samej siebie...

chciałabym zadzwonić i powiedzieć :
- Przytul mnie...
nieee...
nie mam do kogo :-)
ku... mać :DDD

adrenalina...

http://www.youtube.com/watch?v=b_ILDFp5DGA&feature=related

czasami tak trudno, tak trudno dostrzec to co najbliżej nas...
ale kto powiedział, że będzie łatwo...
miłość zawsze jest niebezpieczna...

ale przecież dla tej adrenaliny tu jesteśmy...
czyż nie ?
odważnie wiec mówmy kocham Cię, bo jutro może być za późno...

za kilka dni patron epileptyków zagości w śród nas...
ale czy warto czekać ?
nieee ;)

ps.
powiem dziś mojej Lu, że ją kocham :), z resztą mówię jej to w sumie codziennie ...
innych adresatów narazie brak ;)
wszystkim kochającym i kochanym dedykuję utwór powyżej...
tym poszukującym też :)

jestem...

http://w912.wrzuta.pl/audio/8u06onhjayk/pudelsi_-_nigdy_wiecej

spokojnie...
jestem...
wciąż, choć samą mnie to zaskakuje...

odp. na puk, puk :-)

Zapach Lenora. Dotyk... cz. I

istnieje taka psychologiczna teoria, że człowiek by przeżyć potrzebuje określonej liczby głasków...

Krótko mówiąc, do życia potrzebny nam jest dotyk drugiego człowieka. Podobno nie wystarczająca liczba głasków, dotykania, u niemowląt jest przyczyną powstawania autyzmu, to tylko teoria.
Małe dzieci pragną dotykania matki. Ciepło jej ciała uspakaja je, najlepiej nagiego, by czuło jej zapach. Potem kiedy dorastamy do pewnego momentu też zabiegamy o tego typu kontakt, bezpośredni, cielesny. Tworzy się wtedy mocna więź uczuciowa, pomiędzy dotykającymi się ludźmi.
Dzieci starsze, w szkolnym okresie, zaczynają tego unikać. To przyczyna stresu dla nich, gdy matka próbuje je przytulać, obejmować, całować. To dla nich straszny kłopot. Więź się rozluźnia, przyjmuje inną postać, przechodzi na inny poziom. Nastolatki namiętnie próbują na nowo odkrywać tajemnice dotyku, ale już między sobą, szukają pierwszych kontaktów cielesnych z zupełnie innych przyczyn, podobnie jak ludzie dorośli.
Dotyk dorosłości wiąże się z sexem, z intymnym, najgłębszym kontaktem cielesnym jaki może nawiązać dwoje ludzi. Niekoniecznie związane jest to z uczuciami, z miłością. Po prostu chcemy zaspokoić swoją rządzę, przeżyć przyjemność i tyle...

Dlaczego to piszę ?

No cóż...
Zawsze unikała dotyku, jako dziecko nienawidziła przytulania, głaskania, całowania. Uciekała przed tym, jej mama miała z tym poważny problem, była trochę jak autystyczne dziecko. Jako bardzo młoda osoba, też miała z tym problemy. Wkroczyła w dorosłość i odkryła tajemnicę swego ciała dość szybko,( 12 lat),ale tylko po to by zaspokoić swoją nie okiełznaną ciekawość. Kiedy ją zaspokoiła to przechodziła z tym do porządku dziennego i szukała dalszych podniet. Nie interesowała ją sfera uczuciowa, dopóki się nie zakochała.

Tak znacie to...

Pierwsza miłość. Liceum.
D. był jej "wszystkim", całym światem. Pięć lat i nic...nie mogła, nie potrafiła się przełamać, tak mocno była zaangażowana, że bała się zranienia. I krążyła wokół niego długie lata, a on wokół niej. Byli, jak to nazwać, przyjaciółmi. Napięcie erotyczne między nimi było tak mocne i gęste, że można było je kroić nożem. Ona spotykałam się z innymi, on też...By je rozładować. Gdy byli razem tylko rozmawiali, czasem całowali się, pijani na imprezach. Rysował jej nagie ciało, ona jego...Godzinami poznawali się na papierze rysunkowym, odkrywali intymne części ciała. On pieścił jej piersi węglem, ona jego penisa ostrym H, czasem HB. Drażnili się na wzajem. Potem śmiali się z tego opowiadając sobie w jego wynajentym pokoju, swoje przygody erotyczne. Zawsze razem, nierozłączni, wiecznie nie spełnieni...Przestrzeń między nimi zapełniali słowami, zagadywali swoje pożądanie. Krzyczał na nią pijany - Zabijasz mnie swoją obojętnością. Muszę się onanizować przed twoimi portretami by cię mieć...
Wzruszała ramionami. Szła do do innego by ugasić żar swojego ciała. Kolorował pastelami ciała innych dziewczyn, ona czarnym tuszem swoje serce.
Szkoła się kończyła, ostatnie egzaminy, wiedzieli, że już tak dłużej nie można, on miał jechać do Krakowa na Akademię Sztuk Pięknych, ona do Poznania na arhitekturę. I stało się...impreza, oboje pijani, zatrzymał ją w drzwiach, natrętnie wpychając język w jej usta. Zaciągnął ją do pokoju - Teraz cię narysuje naprawdę, moja piękna...Uległa, jego miękkie dłonie błądziły pod bluzką, wyłuskał jej drobne piersi i gryzł sutki. Nie opierała się, zamknęła oczy gdy wszedł w nią i ukołysał w swoich ramionach. Biodra obijały się o siebie - Jaki on kościsty -pomyślała- Chudy... Miękkie usta otulały, jej wnętrze. Jego oddech pachniał nią i farbami olejnymi, tak słodko.
Cóż...po wszystkim, kiedy spał, uciekła, bez śniadania do łóżka. I postanowiła nigdy się do niego nie zbliżać. Emocje, które nią targały były tak mocne, że rozsadzały ją od środka, myślała że umrze. Nie umarła, bo tak szybko się nie umiera. On wyjechał i nigdy więcej go nie zobaczyła. Dowiedziała się później od kogoś, że złamała mu serce...ołówkiem HB.
Ona pod sercem nosiła jego dziecko, przez moment...piękne i pastelowe...
Nie potrafiła, inaczej nie mogła. Myślała wtedy - A jak mnie zrani, zostawi, będę mu obojętna...
Wolała sama odejść, choć wszystko w niej krzyczało z tęsknoty za nim. Wtedy coś w niej umarło, nie tylko dziecko... Założyła swój pancerz ochronny, który porasta jej ciało do dziś. Postanowiła, że nigdy nikogo nie pokocha, że nigdy nikogo do siebie nie dopuści, że nie pozwoli by ktokolwiek, kiedy kolwiek dotarł do niej, do jej wnętrza.

Wyszła za mąż, bardzo wcześnie. Zrobiła to z różnych przyczyn, niekoniecznie z miłości. Musiała uciekać z domu. Przed ojcem pijakiem, matką obojętną na siniaki na jej ciele, kiedy ojciec okładał ją pięściami. Spuchnięte oczy, bez kropli łzy, krew...
Wyszła za mąż. Poznała go kiedy miała 16 lat. W sumie to byli  przyjaciółmi. On był bezpieczny, wiedziała, że on jej nie zrani. Nie było z jej strony tego uczucia. Więc pomyślała, że to może się udać...
Był to swojego rodzaju układ.
Nie zaprzeczała, kiedy ją o to pytałam, próbowała...
Starała się z całych sił, wiele lat...
Zamknęła się na przeszłość, potem na przyszłość aż umarła w niej i terażniejszość. Przestała cokolwiek czuć, czymkolwiek się interesować, poświęciła wszystkie swoje pasje by wzbudzić w sobie uczucie, by pokochać, by im się udało.
Myślała, że jak zrezygnuje z siebie do końca, jak zabije w sobie siebie, swój irracjonalny strach, przed dotykiem i zranieniem to pokocha go i będzie szczęśliwa. Nic bardziej mylnego. Wszystko się w niej zapadło, umarło, on się nawet nie zorientował... Nigdy przecież z nią nie rozmawiał. Bo po co ? Była  taka idealna, cudowna, mądra, inteligętna i  interesująca. Czytała ponad czasowe książki, oglądała niepokojące filmy, brylowała w towarzystwie, była jego gwiazdą. I nikim poza...
Dawała z siebie tyle ile mogła, gotowała, sprzątała, prała, nawet przytulała, dotykała, ale wciąż jakby obok. Chciał by była taka jaką on sobie wymarzył, śmiejącą się, radosną, chętną kochankę, na każde zawołanie, zawsze gotową do dotykania. Zawsze i w każdej sytuacji. To było najważniejsze, ten dotyk. Miała być interesująca, to była, miała być twórcza, tworzyła, radosna, śmiałą się do bólu w kącikach gorzkich ust.. Kiedy płakała, złościł się, był obojętny, wychodził. wiec przestała płakać, z resztą nigdy tego nie umiała robić, próbowała się dla niego nauczyć, myślała, że to pomoże, że wtedy dostrzeże w niej ją, a nie piękny przedmiot pożądania.

Tęskniła nie przespanymi nocami za rozmowami, za słowami, za tą namiętnością i pasją która ogarnia kobietę gdy patrzy na dłonie ukochanego mężczyzny i pragnie tylko na nie patrzeć. Śledzić ich skąplikowany taniec gdy opowiada o czymś zapominając o wszystkim...Za zapachem, który wypełnia przestrzeń gdy ON wchodzi do pokoju i pragnęła tylko go czuć w swoim wnętrzu. Tęskniła za gorącym ciałem, które czuje się przez JEGO ubranie gdy siedzi obok niej. I tak bardzo go pragnęła pragnąć, że rosło by w niej to pożądanie na samą myśl, że JEGO dłoń, biała jak śnieg, przez moment dotknie jej dłoni,  gdy odpalałby jej papierosa. I, że tej dłoni nie cofnie gdy ona delikatnie ją muśnie, nieśmiało.  Za spacerami wśród opadających liści, milczeniem w zawieszeniu, niewymuszonym.  Za JEGO ustami, błyskiem smutnych oczu koloru miodu... Za JEGO ustami, które przecałuja jej ciało, pewnej nocy, niechcący z zaskoczenia., nie dotykając jej ust.

Mąż kochał ją, nie zaprzeczała, dbał, dopieszczał, płacił rachunki, spełniał zachcianki. Była jednak tylko jego własnością, małą laleczką, nie kobietą, dzieckiem zagubionym we mgle, które trzeba za wszelką cenę chronić, zamknąć w złotej klatce. Kiedy trzepotała się jak ptak, kiedy próbowała walczyć o swój margines, tłumaczył tonem mentora, że jej to szkodzi, że nie wypada, że nie powinna.
Powinna, musiała być taka, nie taka, inna. Próbowała, zmieniała maski tysiące razy, grała w różnych konfiguracjach, Nie pomagało, kończyło się źle. Przestała, pancerz rósł, łuski smoka błyszczały opalizującą zielenią, błyszczały w słońcu wypolerowane do bólu, nie jej, tylko tej wymarzonej, wychcianej, nierealnej kobiety...Nie jej..
Dziecko.  Pojawiło się, myślała, że w końcu stanie się taka...jak trzeba.
Krzyczał, - Kochasz ja bardziej niż mnie, jestem na końcu...
- Chodz kochaj mnie a nie ją, tą twoją córkę, dotykaj mnie a nie ją...
Córka, płakała, taka malutka. Spała z nią, bo ten dotyk...dziecku był tak potrzebny.
Dotyk jej ciała, smak jej piersi...

Był zły na nią. Mawiał - Wracaj do łóżka i daj mi to czego ja potrzebuję, dorośnij w końcu, płać rachunki, wydawaj pieniądze z głową, nie bujaj w chmurach, ugotuj, wyprasuj, zapuściłaś się, zadbaj o siebie, jak ty wyglądasz, jak ty myślisz, nie patrz w okno, gadaj ze mną, idź, stań, połóż się, nogi szeroko, na bok, dlaczego ty nie masz orgazmu, może psychiatra ci pomoże, lecz się...
Zostaw to dziecko, kochaj tylko mnie...dotykaj jak dotykasz ją , czule...
Dlaczego nie malujesz, dlaczego nie rysujesz, masz talent, nie czytasz już niczego, nie spotykasz się z naszymi znajomymi, wyjdźmy do ludzi, uśmiechaj się, dorośnij, myśl, nie marnuj czasu, ciągle patrzysz w okno, co ty tam kobieto widzisz...za tymi szybami...
Ten cholerny komputer, co tam piszesz, nie pisz, pisz bo masz talent, głodny jestem, znowu nie ma obiadu, nie zrobiłaś zakupów, nie gap się w to cholerne okno, rozmawiaj ze mną, wiozę cię nad to pieprzone morze a ty piątą godzinę milczysz, wyjdź do ludzi, jesteś obca, zimna...suka...kurwa, zmarnowałaś mi życie...kocham cię...
Potok jego słów ją zalewał, jak lawa. Dusił brakiem zrozumienia.
Nie mogła...
Dotyk...
Umarł w niej, całkiem...
cdn.

cierpliwość...

szczęście jest stanem mi obcym...
bo czymże właściwie jest...
dla mnie jest tą chwilą właśnie...

od dawna nie czułam się tak spokojna...

uczę się cierpliwości...
choć serce nie słucha rozumu...

LU...

Właśnie urodziła się moja córka...
LU...
Miłości córeczko, bo to najważniejsze ...
I kropli goryczy, bo słodkie życie jest miałkie...
Zawsze trzymaj gardę, mów prawdę, patrz śmiało życiu w oczy...
Trzymaj mocno w dłoniach swoją złotą niteczkę...

Kieruj się rozumem nie sercem jak ja...

Kocham Cię jak  stąd do końca wszechświata i z powrotem...

PS. To było siedem lat temu...
Zimowy poranek, przełom koziorożca i wodnika...
Jej ścieżki nigdy nie będą proste...

imienieny...

Dzisiaj są imieniny Małgorzaty...
Ale ja nie mam dziś imienin...
Nie jestem Małgorzatą przecież...
Tak na prawdę...
Mam tylko jej serce...
Mam tylko jej duszę...
Ciało należy do innej kobiety...

Ta kobieta zgubiła serce Małgorzaty...
Zmarnowała jej duszę...

Małgorzata się boi...
Serce zgubione drży z lęku pod śniegiem...
Duszę rozwiał morski wiatr...

Małgorzato nie bój się...
Odwagi...

Chciała tylko ciepła Twych dłoni...
Smutku w oczach...
Oddechu na swym policzku...
Pocałunku...
Zapachu...
Westchnięcia...
Słów...

Odwagi M, jesteś mądrą kobietą...
W nic nie graj, po prostu kochaj...

M- 1 pkt.
E- 0 pkt.

PS. To nie sezon E, ale na pewno nadejdzie...
poczekam, jestem diabelnie uparta i uczę się cierpliwości...

PS. 2  Wszystkim prawdziwym Małgosiom, spełnienia :DDDD
Piotrki też mają imieniny dzisiaj ,miłości więc :DDD
E ma imieniny w czerwcu :DD

PS.  3   Pewna Magdallena natomiast ma dziś swoje urodziny !!!!!
Magdalleno, odwagi !!!! I słońca ;-)
Magdallena- 10 pkt.

tylko pierwsze danie...

Podobno mam coś o sobie napisać ?
Publicznie !!!!
W necie ;DDDD
I ktoś to będzie czytał...
No nie wiem :DDDD
Trochę się wstydzę, bo ja nieśmiałą jestem...
I żeby tak zaraz z grubej rury, całą prawdę...
Intymnie...
Boszeeee

Zabawne jakoś parę dni temu pisałam o sobie komuś...
Całą prawie prawdę, prawie bo coś muszę zostawić na drugie i deser, kolację i śniadanie do łóżka...
Więc właściwie  będzie to jakby zupa, taki mix , bo do zupy wrzuca się różne śmiecie i wtedy jest najsmaczniejsza...choć ja nie przepadam...
Proszę o to kilka śmieci na mój temat, trochę bez składu i ładu i nie w 10 punktach , wybaczcie.

Nigdy nie kłamię, przez to mam same kłopoty. Jestem obowiązkowa i punktualna, szczera czasem do bólu, to też jest przyczyną moich kłopotów, zawsze staram się dotrzymać danego słowa i to się dla mnie źle kończy.
Gotuję, sprzątam, piorę, jestem profesjonalna w pracy. Nie cierpię prasować, nie jestem głupio zazdrosna, krzykliwa, lubię się śmiać, potrafię milczeć i słuchać, dużo mówię i czytam. Potrafię uszyć koszulę i spodnie, sukienkę też. Narysować akt damski i męski, ulepić anioła z masy solnej.
Nie mówię po angielsku, jestem denna z matmy, nie mam ciała super modelki, nie prowadzę auta, bo się boję, choć mam prawo jazdy.
Nie mam cycków jak balony, mam dłonie o mega długich palcach jednak nie potrafię grać na kompletnie żadnym instrumencie, mam pełne, namiętne usta, uwielbiam dawać prezenty.
Kocham moje dziecko, teatr, lubię operę, balet i muzykę wogóle. Lubie rośliny i zwierzęta, kolor srebrny, czarny i biały. Ubieram się raczej klasycznie, lubię piękne zapachy.
Moim marzeniem jest mieszkać nad morzem, nie śpię w czasie pełni, miewam prorocze sny, tęsknię za pocałunkami, uwielbiam podróżować, jestem egocentryczna i neurortczna. Palę papierosy, nie piję alkoholu, jestem łatwowierna, lubię łososia, gorzką czekoladę mam jedną przyjaciółkę, czasem histeryzuje i ulegam emocją, których nie kontroluję. Jestem strasznie ciekawska i nie umiem podjąć ryzyka, jestem niecierpliwa. Umiem się posługiwać piłą tarczowa, chciałam być aktorką, chcę zobaczyć morze zimą i napisać książkę  itp itd

Co ja mam jeszcze dodać ??? A chyba teraz muszę wywołać kogoś do tablicy, bo na tym ponoć gra polega ;DDD, no dobra, strzelam i trafiam w :

La bruja loca
LOVE...
Kulawego Anioła
Ellemo
Słodko- winną
Yo
Bosego Antka

Miało być zdaje się siedem osób, ale ja kiepska z matmy jestem :DDDDDD
Troszkę to z przymrużeniem oka ;-)
Przepraszam też adresata listu, za to że pozwoliłam sobie wykorzystać niektóre fragmenty  :DDDD